“Het wordt maar een klein groepje vandaag,” zegt de secretaresse bij binnenkomst. “Er zijn veel afmeldingen.”
Drie docenten zitten klaar voor de intervisie. Geen acht, zoals vooraf gepland. Op mijn vraag waar de anderen zijn volgt een reactie die bijna als geaccepteerd wordt ervaren: drukte. Een nieuw systeem. Overvolle agenda’s. Lopende zaken die voorgaan.
‘Ik begrijp het’ zeg ik rustig.
En ik begrijp het ook echt wel. Ik heb zelf lang genoeg binnen grote organisaties gewerkt om te weten hoe makkelijk ontwikkeling naar de achtergrond verdwijnt zodra de druk oploopt. Hoe snel ‘belangrijk’ het verliest van wat op dat moment het meest urgent voelt.
Want ontwikkeling en groei vragen iets wat in drukke periodes schaars lijkt te zijn: tijd. Tijd om stil te staan. Om te reflecteren op je handelen, samen te onderzoeken waar je tegenaan loopt en te leren van elkaars perspectieven.
Het is geen overleg waarin direct besluiten worden genomen. Geen bijeenkomst die meteen zichtbaar resultaat oplevert aan het einde van de dag. Dat is ook precies waarom intervisie en teamontwikkeling zo kwetsbaar zijn in volle agenda’s. Want het urgente roept vaak harder dan het belangrijke.
‘Er is nooit een goed moment voor intervisie’, zegt één van de deelnemers, er is altijd iets dat af moet. Maar ik heb mezelf voorgenomen om structureel tijd vrij te maken voor mijn persoonlijke ontwikkeling en te investeren in de relatie met mijn collega’s.’
Dit deed me denken aan de matrix van Eisenhower: de echt belangrijke dingen zijn zelden degene die het hardst om aandacht vragen.
De opbrengst zit niet in snelheid of directe actie, maar in iets duurzamers: ruimte om stil te staan, scherper te kijken en bewuster en gelukkiger samen te werken.
