Als teamcoach neem ik waar met alles wat ik in me heb; ik werk graag met mijn lijf. Dit kwartje viel toen ik me verdiepte in manieren van waarnemen. Vanaf dat moment ben ik dat gaan verfijnen en er preciezer in geworden. Mijn lijf geeft me veel input over mijn gevoel van dat moment, de energie die er dan is en het effect van acties en handelingen van dat moment. Teamcoachen is voor mij dan ook waarnemen op het hoogste niveau. Wat word ik gewaar op ieder gebied van mijn lijf: mijn hoofd, mijn hart, mijn leden… Mijn collega noemde me ooit een levende sensor.
Ik ben me heel bewust van wat er in mijn lijf gebeurt tijdens teamsessies, maar ook als het over mezelf gaat. De laatste tijd ben ik hierbij gefascineerd door het fenomeen stagnatie. Hoe kan ik stuiterend van energie een overleg ingaan en er als een halve dweil uitkomen? Wat maakt dat ik soms een teamsessie gewoon niet voorbereid krijg? Voor mij zijn dit vormen van stagnatie. Stagnatie betekent stilstand of vastlopen. Een proces dat niet vooruitgaat, een gevoel van vastzitten of ontbreken van communicatie.
Bij mij was stagnatie ook een excuus. ‘Jammer zeg, ik stagneer, het zal wel systemisch zijn dat dit niet de plek of het moment is, ik kan even niet verder, helaas!’ Stagnatie verleidde me dus om het echte thema te ontwijken en het er gewoon even bij te laten zitten! En dit gedrag zie ik ook regelmatig terug in teams…
Teams lopen vast. Ze noemen het alleen niet zo. En het ziet er ook niet altijd zo uit. Ze ploegen soms dapper voort op de inhoud. Het moet toch lukken… Sommige teams of organisaties proberen een project zelfs drie keer opnieuw. Andere projectleider en we gaan er weer voor. Het moet lukken! Stagnatie lijkt niet de bedoeling. En het moeilijke is, dat veel situaties er ook niet uitzien als stagnatie. Er is nog steeds beweging of resultaat, dus waarom zou er iets aan de hand zijn? Maar steeds dezelfde beweging maken is ook stagnatie: de echte vooruitgang blijft uit.
Dus hoe zou het zijn als je stagnatie – hoe naar ook – sneller kunt herkennen, bij jezelf of in het team, en het kunt zien als een duidelijk signaal dat er iets belangrijks aan de hand is.
Voor mij is de crux om mezelf ruimte te geven voor het feit dat een situatie is gestagneerd. Iets kan mislukken, iets kan minder rooskleurig zijn dan gedacht. Maar ook om preciezer te voelen waar of wat stagneert. Gewaarworden, mezelf ruimte geven om (mezelf) te observeren zonder oordeel.
En eigenlijk werkt het bij teams precies hetzelfde. Gun je jezelf of het team de constatering dat iets vastzit? Om er vervolgens echt naar te kijken of te luisteren naar wat er echt speelt. Stagnatie is een kans om te groeien, te leren en sterker te worden, en weer in beweging te komen. Stagnatie is niet het einde, het is een begin!
Nooit meer een blog missen? Schrijf je dan nu in voor onze nieuwsbrief.
